เมื่อวานเงินเดือนออก

ไปเดินตลาดข้างเมเจอร์ปิ่น

มองหาเสื้อนอก ไว้ใส่ไปงานโชว์เดือนมีนา

...

...

ไม่มีไซน์

xxxL ยังรัดหน้าอกซะแน่นปั๊ก

...

...

ทำใจไม่ได้ วิ่งร้องให้ออกมา
ซบหน้ากับอก นร.นายร้อยที่ยืนเป่าแตร

...

...

เดินข้ามฝั่งมาดูเลนส์ที่เซ็นปิ่น
หน้าแดงเพราะรอยแตรที่ นร.นายร้อยปาดมาเมื่อกี้

...

ถ้าไม่มี กุศลผลบุญ ของพระเจ้า ซิติแบงค์ 0.89%
คงไม่ได้บุญได้เจ้าของเลนส์ nikon 35มิล F1.8 เป็นแน่

...

...

กลับโดยรถสาธารณะ 542
ข้ามมาตลิ่งชัน รีบลงอย่างไม่คิดชีวิต
งงตัวเองว่า ขึ้นสาย542ทำไม ไม่ผ่านสาย4

... 


รอ รอ รอ รอ รอ รอ

...

โหย อย่างแจ่ม
เธอเป็นใครหนอ
บ้านอยู่ไหน
จะขึ้นรถคันเดียวกันหรือเปล่า

...(เคลิ้มๆ)

เธอหันมา!
ฉิบหาย ตกใจ จะทำอะไรแก้เขินดีวะ
โอ้ว คิดไรไม่ออก 

ขาเราก็บ้า พาวิ่งหนี ขึ้นรถเมย์มาซะอย่างงั้น

...

เอ๊ะ!   อ้าว...

สาย 542 อีกแล้วเรอะ

...

กดกริ่ง รถเบรคจ๊าก คนล้มละเนละนาด
วิ่งลงมาก่อน คำด่า จะตามมาทัน

...

มองซ้าย มองขวา 
คนนั้นหายไปไหนแล้ววะ

...

กลับห้องดีกว่า

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


ป.ล.1: นั่งรถสาย539กลับห้อง คนเยอะมาก


ป.ล.2: นร.นายร้อย ก็ใส่converse allstar ได้

ป.ล.3: แม่ค้าข้างๆ เมเจอร์ปิ่นทุกร้าน กินสินตำปลาร้าเป็นมื้อเย็น

Comment

Comment:

Tweet